Category Archives: Xeral

#MollámonosPoloLibro

Nesta situación tan excepcional como a que estamos a vivir, moitxs constatamos a vital importancia que ten a cultura para nós: podemos quedarnos nas nosas casas pero viaxar moi lonxe coa nosa imaxinación. As Bibliotecas non estamos abertas físicamente pero dende o espazo virtual estamos a ofrecer recursos de calidade para ler, entreter e formar. E agora que chega unha efeméride tan importante para nós, non podía ser menos.

Queremos compartir contigo a proposta que se desenvolveu no marco das Bibliotecas Municipais da Coruña para celebrar o Día do Libro, e convidarte a participar activamente da mesma.

Fixemos unha aposta pola visibilización do traballo e a reinvindicación da profesión, así como a necesidade de crear rede entre todos os axentes que formamos parte do mundo do libro: librarías, escritorxs, editorxs, ilustradorxs, narradorxs, bibliotecas e lectorxs. Arredor dese obxectivo, apostamos por lanzar unha chiscadela a cada un dos axentes do sector, do que formamos parte, a través dun video/spot que levará por lema: #mollamonospololibro.

SÚMATE Á CAMPAÑA:

Emprazamos a todo o mundo a mollarse e poñer en valor unha data tan relevante para as bibliotecas como é o Día do Libro. Se queres participar e sumarte á proposta, só tes que responder á pregunta: como te mollas ti polo libro? 

Contamos coa túa aportación, podes facelo no formato que desexes e nas canles que consideredes oportunas empregando o hashtag #mollamonospololibro.

Ano Galdosiano

Nesta semana que comeza, a do Libro (23 de abril), desde as bibliotecas municipais gustaríanos dedicarlle unha entrada do blog a Benito Pérez Galdós, xa que o 2020 é o Ano Galdosiano, en conmemoración do centenario da súa morte. Ademais, falaremos algo máis pormenorizadamente do seu libro El Abuelo, que foi lido polo Club de Lectura de Monte Alto nunha das súas últimas sesións.

Con motivo desta data, institucións coma o Ayuntamiento de Madrid levaron a cabo numerosas iniciativas para a súa conmemoración, coma este Seguir las huellas de Galdós en Madrid.

Photo of Benito Pérez Galdós.jpg

Galdós fotografado por Pablo Audouard cara a 1904. (Wikimedia Commons)

Non sería xusto chamalo só escritor, posto que Galdós foi novelista, dramaturgo, cronista, académico da Real Academia Española, político… Naceu nas Palmas de Gran Canaria en 1843 e é un dos maiores representantes da novela realista española.

Aos dezanove anos trasládase a vivir a Madrid, onde coñece a Francisco Giner de los Ríos, fundador da Institución Libre de Enseñanza (ILE), quen o anima a escribir. Durante os primeiros anos da súa estancia na capital frecuentou redaccións (escribiu en La Nación e en El Debate), teatros e faladoiros coma o Ateneo, onde coñece a Leopoldo Alas, Clarín, no que sería o comezo dunha profunda amizade.

File:Benito Pérez Galdós 63.jpg

Imaxe de Pérez Galdós na súa xuventude (circa 1863). Wikimedia Commons.

Nas súas primeiras novelas, como La Fontana de Oro (1870), o autor aínda bebe do romanticismo, aínda que con posterioridade transformaría o panorama literario apartándose desta corrente a favor do realismo e aportando á narrativa una gran expresividade e fondura psicolóxica.

En 1873 comeza a publicar os Episodios nacionales, corenta e seis novelas históricas redactadas entre 1872 e 1912, onde o autor trata a historia de España desde a batalla de Trafalgar ata finais do século XIX (a última serie de libros está inconclusa). Nelas, Galdós pretendía recoller a memoria histórica do pobo español a través da súa vida íntima e cotiá, mesturando vivencias de personaxes ficticios coa narración dos principais acontecementos históricos da época.

O autor continúa escribindo nos seguintes anos as súas novelas de teses (segundo a RAE, aquelas que teñen como obxectivo principal o desenvolvemento dunha determinada opinión ou ideoloxía). A este ciclo pertencen, á parte das primeiras obras que escribiu, outras como Doña Perfecta (1876) ou Marianela (1878).

File:Pérez Galdós y los hermanos Álvarez Quintero.jpg

Fotografía de Galdós cos irmáns Álvarez Quintero, que adaptaron Marianela ao teatro, na revista “Mundo Gráfico”, 18 de octubre de 1916 (exemplar da Biblioteca Nacional de España, AHS 42955)

É en 1881 cando publica La desheredada, que abre o ciclo das súas novelas españolas contemporáneas (ciclo da materia), entre as que destacan outros títulos como Fortunata y Jacinta (1886-7) ou Miau (1888). Neste tipo de obras, Galdós describe a sociedade madrileña na segunda metade do s. XIX baixo perspectivas naturalistas.

Afeccionado á política, afíliase ao Partido Liberal de Sagasta, gran amigo, e en 1886 é deputado por Guayama (Puerto Rico) nas Cortes. Con posterioridade ingresa no Partido Republicano e nas lexislaturas de 1907 e 1910 é deputado por Madrid pola Conxunción Republicano Socialista; en 1914 é elixido deputado por Las Palmas.

Na súa produción novelística, aínda dentro do ciclo de las novelas españolas contemporáneas, inicia unha segunda fase na que, influído pola lectura de León Tolstoy, abandona o influxo do naturalismo e inclínase polo espiritualismo (ciclo espiritualista), publicando entre 1891 e 1897 dez novelas desta nova estética entre as que destacan Tristana (1892) ou Misericordia (1897), que pecha esta etapa.

Dentro da súa produción teatral, os primeiros textos do autor non se conservan. En 1892 estréase no Teatro de la Comedia de Madrid a súa primeira obra madura: Realidad, despois da cal continuou traballando neste eido sen descanso, sendo moitas das súas representacións adaptacións das súas denominadas novelas dialogadas. A estrea máis recordada de Galdós, xunto con Casandra en 1910, foi a de Electra en 1901. Ambas obras criticaban os sectores tradicionalistas católicos do país, pero Electra foi representada nun momento histórico en España no cal, tras os avances liberais do período 1868-1873, crecía de novo a influencia do Vaticano. Esta obra sería tomada como exemplo de anticlericalismo e exaltaría os ánimos da sociedade, tanto nun sentido coma noutro, chegando a provocar que os sectores máis conservadores do país fixesen campaña en contra de outorgarlle o Premio Nobel de Literatura a Pérez Galdós cando foi proposto en 1912. Aquí podedes ver un artigo do diario ABC no que se explica o boicot sufrido polo canario. Tamén é moi interesante escoitar á xornalista Nieves Concostrina na súa sección Acontece que no es poco de La Ventana de Cadena Ser, onde explica de maneira divertida e moi clara, como é habitual nela, o acontecido na estrea de Electra. Podedes facelo aquí.

A súa defensa da Institución Libre de Enseñanza e do laicismo provocou que a Real Academia Española rexeitase a súa candidatura nun primeiro momento, aceptándoa finalmente en 1897.

Perdiérase todo el material histórico de esos años [siglo XIX], salvándose la obra de Galdós, no importaría. Ahí está completa, viva, real la vida de la nación durante los cien años que abarcó la garra del autor. Existen, para siempre, sus centenares y centenares de personajes históricos e imaginados, tan ciertos los unos como los otros. (…) Solo los más grandes en el mundo, y sobran dedos para contarlos, consiguieron otro tanto. Y aun más: le dejaría en la gloria novelera de su tiempo mano a mano con Tolstoi, porque, además de dar vida a seres para siempre presentes, supieron sacar a la luz el genio de su patria a través de sus luchas, glorias y desgracias. (…) Galdós ha hecho más por el conocimiento de España por los españoles –por el pueblo español– que todos los historiadores juntos.

Aub, Max (1966). Manual de historia de la literatura española (páx. 450-452)

EL ABUELO

El abuelo – Benito Pérez Galdós | Capítulo IV

Antes de falar de El abuelo, convén coñecer as características do estilo narrativo persoal do autor, xa que moitas aparecen nesta obra:

  1. Estilo directo e natural, sobre todo nos diálogos, seguindo os postulados estéticos realistas.

  2. Uso literario da linguaxe, tanto culta como coloquial, seguindo o modelo cervantino.

  3. Dominio do diálogo de inspiración clásica.

  4. Construción do relato nunha liña aberta ao humor e a ironía.

  5. Habilidade para espir as súas reflexións e un inxente coñecemento de todo academicismo.

  6. Tratamento coloquial do texto, recuperando recursos da narrativa oral ou o discurso familiar.

Tamén se pode percibir nesta obra un efectivo e sistemático manexo do simbolismo (evocador da súa propia desilusión pola debilidade de España) e unha conmovedora mágoa pola xente que pretende elevarse da bondade á santidade.

El abuelo é unha novela dialogada, é dicir, parece unha obra de teatro pero é practicamente imposible levala ás táboas tal cal foi escrita (demasiadas anotacións, moi longa, etc.), aínda que con posterioridade Galdós reescribiríaa para estreala nun escenario. Tamén foi levada ao cine por José Luis Garci en 1998, con Fernando Fernán Gómez no papel de Conde de Albrit e sendo candidata ao Óscar como mellor película de fala non inglesa.

Outros temas tratados nesta obra por Pérez Galdós son:

  • Representación da sociedade burguesa rural española de finais do s.XIX e das diferentes xerarquías e estratos existentes na poboación.

  • A honra extemporánea e esaxerada e un sentido do deber que vaiis alá do sentido común e mesmo da bondade. A busca da verdade a toda costa é necesaria?

  • A hipocrisía (o Conde é pobre pero quere seguir vivindo como rico, as actuacións do cura) e a deslealdade (da que o home acusa aos seus antigos criados), así coma a avaricia e a cobiza, representadas en Senén. É ilícito querer ascender?

El dinero lo ganan […] todos aquellos que con paciencia y fina observación van detrás de los que lo pierden…

Pérez Galdós, El abuelo.

  • O amor como un dos motores do mundo, xa que o Conde antepón finalmente este á honra.

  • A ironía e o fino humor co que é tratada toda a novela, tan característica no autor.

 

Para rematar esta breve conmemoración do ano Galdosiano en tempos de confinamento, recomendámosvos que fagades a visita virtual da súa casa museo de Gran Canaria clicando aquí.

File:EscritorioCasaMuseoPérezGaldós.jpg

Escritorio da Casa-Museo Pérez Galdós, co coñecido retrato do autor feito por Sorolla (Wikimedia Commons)

 

Filosofía en tiempos de pandemia

Imagen de una de las sesiones virtuales del café filosófico El Pensatorio

La filosofía, ¿eso para qué sirve? No deja de tener su gracia, ironías poéticas de la vida, que la filosofía, la venerable ciencia del arte de preguntar, siga suscitando, después de una larga peripecia bimilenaria, una cuestión como esa, tan básica y elemental, siempre recurrente, que la devuelve una y otra vez, como un boomerang, al origen, al principio. Aunque, por otra parte, en cierto sentido resulta casi inevitable que se produzca. Como si fuese un personaje más de los mitos de los que nació, liberándose de ellos y envejeciéndolos prematuramente, parece condenada como por una maldición a verse reflejada en el espejo oracular de su propia razón de ser. Su piedra, como la de Sísifo, es, para siempre, la pregunta: Filosofía, ¿para qué sirves? Las preguntas, bien o mal empleadas, pueden ser armas muy poderosas. Armas que desarman. Y, como tales, siempre se pueden volver contra uno mismo. Son de ida y vuelta. Y, así, dos mil años después de la aparición fulgurante de sus primeros héroes, tábanos molestos en una ciudad siempre insatisfecha de riquezas y poder, la pregunta para la filosofía sigue siendo, al parecer, una y otra vez, la misma. 

En las BMC llevamos cerca de un lustro intentando responder de manera activa a esa eterna cuestión. Hace ya cinco años pusimos en marcha El Pensatorio, un café filosófico cuyo planteamiento inicial se encuadra dentro de lo que se ha dado en llamar las nuevas modalidades de práctica filosófica. La idea básica de estas es retomar la vertiente práctica y comunitaria de la filosofía, la que se dio en sus orígenes. La figura de referencia es Sócrates. Y el método, lógicamente, la mayéutica, el oficio de las parteras, de las comadronas, el arte obstétrico por el que cada cual, mediante la actividad dialéctica, puede ir alumbrando sus propias ideas gracias al doloroso proceso de ser consciente primero de su grado de ignorancia. Las preguntas están para eso, son el fórceps.

Ese ejercicio de racionalidad en común, que ponemos en práctica en las sesiones quincenales que celebramos en los dos grupos con los que contamos desde el curso pasado en la biblioteca de Os Rosales, se vio bruscamente detenido, igual que el resto de prácticamente todas las actividades del planeta, por culpa de la pandemia del Covid-19. Tras el desconcierto y la parálisis momentánea iniciales, rápidamente, la pregunta arrojadiza se nos vino a la mente: para qué. La respuesta fue la misma que llevamos planteando estos cinco años: para hacer(nos) preguntas.

Gracias a la tecnología, los problemas de intendencia fueron fácilmente solucionables gracias a las herramientas telemáticas y pudimos mantener el calendario previsto del curso sin mayor problema. Lo que sí hubo que adaptar fueron los contenidos de las sesiones, los temas de debate, aunque esto también fue más sencillo de lo previsto. Justo antes del parón estábamos inmersos en un bloque de contenidos dedicado a reflexionar sobre el impacto de la tecnología en nuestro futuro inmediato: inteligencia artificial, big data, algoritmos, sistemas de vigilancia digital, etc. Este bloque, además, estaba vinculado a un ciclo temático de nuestra biblioteca titulado Tecnoloxía vs. Humanos. Estamos preparados para a nova era dixital?, con el mismo objetivo. Por lo tanto, lo lógico era intentar relacionar lo que estaba sucediendo en tiempo real con las preocupaciones surgidas dentro de ambas programaciones interrelacionadas. Es importante resaltar que un aspecto clave de nuestra idea de la filosofía, concebida esta de una manera amplia, -y también, dicho sea de paso, de nuestro concepto de biblioteca- es que debe ser una herramienta que nos ayude a saber interpretar la realidad, que nos permita orientarnos mejor dentro de ella. De modo que nuestro impulso inicial fue tratar de contribuir a que los integrantes del Pensatorio pudieran hacerse una idea más precisa de lo que estaba ocurriendo y de los posibles escenarios que se podían dar.

Como las ideas, a veces densas e inextricables, suelen estar interrelacionadas, al iniciar nuestra búsqueda temática empezaron a surgir conexiones con muchas de las cosas que estábamos viendo en ese momento, con lo que resultó relativamente fácil continuar con nuestra propia dinámica, a pesar del pequeño gran salto que suponía involucrarnos en la conversación global. En ese sentido, uno de los debates más interesantes que se empezaron a dar en la opinión pública, y en el que aprovechamos para meternos de lleno, fue el de la diferencia en la eficacia a la hora de controlar la expansión de la epidemia vírica de los países asiáticos respecto a los occidentales gracias al uso de herramientas vigilancia digital. Un artículo publicado por el filósofo coreano afincado en Alemania Byung-Chul Han, titulado La emergencia viral y el mundo de mañana, hacía hincapié en esta idea e inmediatamente dio lugar a toda una serie de réplicas y contrarreplicas más o menos explícitas. Y en nuestros grupos, ahora provisionalmente virtuales por obra y gracia de las herramientas telemáticas, comenzaron las preguntas y se abrió el diálogo: ¿estamos dispuestos a ceder nuestros datos al estado en aras de la salud colectiva? ¿Qué riesgos acarrea apostar por la vigilancia digital para combatir el virus? ¿Por qué hay diferencias tan significativas entre unos países y otros en cuanto a los niveles de contagio y mortalidad? ¿Cuáles son las razones por las que en las culturas orientales se confía más en el papel del estado?

421db1ed2820dab405e1aeb17a1d1bff

Una de esas réplicas a la tesis de Byung-Chul Han, por ejemplo, corrió a cargo de Marta Peirano, una periodista española especializada en internet y cibervigilancia cuyo libro El enemigo conoce el sistema se ha convertido en una referencia sobre estos temas. Ella fue una de los dos únicos periodistas en todo el mundo a quienes les concedió una entrevista Edward Snowden, el informático americano responsable de las dos filtraciones más importantes de la historia sobre el acceso por parte del gobierno de Estados Unidos a los datos personales de los usuarios de las principales compañías informáticas del mundo (Google, Facebook, Apple, Amazon, Microsoft), sobre la cual, por cierto, ya habíamos debatido en una de nuestras sesiones ordinarias de la programación mencionada. La postura de Peirano, expuesta en su artículo Contra la seductora lógica del totalitarismo, es crítica con todos aquellos que, como el filósofo coreano, en estos momentos de miedo y desesperación, se dejan llevar por los cantos de sirena de la supuesta superioridad de los estados totalitarios a la hora de utilizar las tecnologías de vigilancia masiva para controlar la expansión de la epidemia. ¿Están las dictaduras mejor preparadas para enfrentar situaciones catastróficas? Esa es la relevante pregunta implícita a la que la periodista española responde negativamente: no, no solo su respuesta no ha sido necesariamente más eficiente, sino que mediante esas medidas excepcionales se corre el riesgo de perder algunos de nuestros más importantes derechos civiles, el derecho al secreto de las comunicaciones y el derecho a la privacidad. Lo paradójico del caso, es que, como revelan las filtraciones de Snowden, aunque los gobiernos occidentales, supuestamente democráticos, están violando de manera subrepticia esos derechos, sin embargo, el acceso a esos datos no está teniendo una utilidad práctica en la protección de la salud de sus ciudadanos. Es decir, tenemos lo peor de los dos mundos: vigilancia individual sin beneficio social.

C636395

En su libro Marta Peirano habla del sistema de crédito social chino, un sistema mediante el cual los ciudadanos son puntuados en función de su comportamiento, que queda registrado mediante una serie de herramientas tecnológicas (cámaras y algoritmos de reconocimiento facial, micrófonos de los smartphones, etc.). La puntuación obtenida da o priva de acceso a determinados servicios del estado o directamente a bienes como viviendas, trabajos, o  transporte, por ejemplo. Peirano comenta que las autoridades chinas critican a las democracias occidentales porque en su sistema los ciudadanos al menos saben perfectamente a qué atenerse, mientras que en el nuestro, no; en ambos se vigila a la ciudadanía, pero solo en el chino se conocen las reglas del juego. ¿Es eso legítimo, y más aún teniendo en cuenta todo lo que está sucediendo? En relación con todo esto, otro de los temas del momento es el rédito, en cuanto a mejora de su imagen como estado y sistema social, que China está obteniendo de la pandemia, así como la vulnerabilidad de los sistemas liberales occidentales. Y la tecnología y el uso que de ella hagan los distintos sistemas político-sociales va a jugar un papel fundamental en el futuro inmediato.

En fin, es difícil resumir en unas pocas líneas todos los temas, los distintos hilos y ramales de preguntas y respuestas que van surgiendo en la agitación propia del diálogo vivo. Llevamos ya tres sesiones virtuales del Pensatorio y, en vez de agotarse, no dejan de aparecer nuevas ideas a discutir o enfoques diferentes de lo ya supuestamente pensado. Sirvan, en cualquier caso, para poder hacerse una idea de en qué consiste nuestro café filosófico.

Platón definía el pensamiento como el diálogo del alma consigo misma que, mediante preguntas y respuestas, afirmando y negando, se detiene cuando dejar de dudar y se forma un juicio. De lo que se deduce que el pensamiento es, básicamente, una actividad. Como siempre les comento a las personas que se apunta a nuestro café filosófico, de la misma manera que hoy en día se ha puesto de moda el running, y lo importante del running no es batir ninguna plusmarca ni ningún record mundial sino que cada uno haga el mayor ejercicio físico posible partiendo de su propio estado de forma, nosotros en nuestro Pensatorio lo que hacemos es thinking, es decir, intentamos poner en forma nuestra mente mediante el ejercicio en común de la capacidad racional que todos tenemos, y recalco lo de en común.

Estamos en una situación excepcional, y lo vamos a estar por bastante tiempo,  y una buena forma de enfrentarnos a ella y reducir nuestros niveles de ansiedad y angustia es tratar de comprenderla, saber cómo y por qué se produce, qué posibles escenarios se pueden dar y qué podemos hacer cada uno de nosotros de manera individual y colectiva. Hacerse preguntas es siempre el primer paso en la resolución de problemas. Si nos las hacemos colectivamente el proceso mejora. Nuestro mundo ha sido puesto patas arriba, tratemos de entender las causas para intentar ponerlo en su sitio de nuevo lo antes posible. Comprensión es dominio, decía el filósofo. Seguiremos haciéndonos preguntas. Hasta la próxima sesión. 

Pregunte: as bibliotecas responden

PREGUNTE: As Bibliotecas responden é un servizo público de información a través de Internet que se ofrece gratuitamente e que ten como obxectivo satisfacer as necesidades e intereses informativos de todos os cidadáns.

Está xestionado de forma cooperativa por máis de 40 bibliotecas e atendido mediante un sistema de quendas. As Bibliotecas Municipais do Forum Metropolitano e Estudos Locais forman parte deste proxecto e son as encargadas de respostar dende a provincia de A Coruña.

Este 2020 cumpre o seu vixésimo aniversario. Constitúe un dos exemplos pioneiros e máis lonxevos de cooperación bibliotecaria no noso país. Desde o ano 2000, en que se puxo a disposición dos usuarios, respondeu a máis de 85.005 preguntas. A Biblioteca Municipal Forum Metropolitano incorporouse a este servizo dende outubro de 2001.

Permite aos usuarios realizar consultas ás bibliotecas participantes a través de dúas modalidades: correo electrónico e chat.

Este servizo atende preguntas sobre calquera materia de carácter xeral, ofrecemos orientación bibliográfica xeral e remitimos aos organismos ou entidades apropiadas.

No seu espazo web tamén se ofrecen ligazóns a recursos en liña para localizar información de interese sen a intermediación dun bibliotecario.

“Pregunte: as bibliotecas responden” impulsa o papel activo das bibliotecas públicas na sociedade da información como centros de información accesible para todos os cidadáns, promovendo con iso a prestación de servizos bibliotecarios mediante o uso das tecnoloxías da información e a comunicación.

CORREO ELECTRÓNICO

O servizo aténdese en calquera das linguas cooficiais do Estado. O tempo máximo de resposta da consulta será de dous días laborables desde o momento do seu envío e será remitida á dirección de correo electrónico que facilite.

Pode realizarse a pregunta en calquera horario, xa que se reciben consultas as 24 horas do día, os 365 días do ano.

CHAT

Esta modalidade permite comunicarse cun bibliotecario en tempo real dentro do horario de atención do servizo (de luns a venres laborables de 10 a 19 horas) e aténdese unicamente en castelán.

Pola dinámica do propio servizo é conveniente concretar a información que necesita. Se necesitamos dunha resposta máis elaborada ou de carácter máis amplo, pode realizarse unha consulta a través de correo electrónico.

Recomendacións do Club de Lectura Forum Mañás para levar con éxito o confinamento

Durante estes días, estamos a ver constantemente, nos medios de comunicación, imaxes desalentadores de como avanza o coronavirus (COVID-19) polo noso país e polo resto do mundo. As cifras de contaxios aumentan diariamente, deixándonos unha sensación de impotencia e desasosego. Debemos darnos un respiro e mergullarnos en historias que nos lembran quen somos, ou que nos fai sentirnos felices.

O club de lectura de Forum Mañá quere compartir con todos vós unha serie de recomendacións de libros que teñen entre os seus andeis, para sobrelevar mellor estes días de confinamento.

 

C.L. Forum mañásEl intermedio que somos. Silvia Salgado 

Esta non é a historia dun neno con Asperxer, non é tampouco o relato da travesía da súa irmá adolescente. Esta novela fala de nais e fillas. Das mulleres que crían ser, as que son e as que serán algún día. Queda lonxe de ser unha novela romántica, pero si é unha historia de amor. Laura Carson vive e traballa en Madrid onde formou a súa propia familia e desposuíuse da anterior. Está casada con Mario e é nai de dous fillos: Mateo, con síndrome de Asperxer, e Amanda, a irmá adolescente dun Asperxer. O seu traballo como farmacéutica permítelle coñecer case todos os males da veciñanza, pero ela ben sabe que hai doenzas que non se poden curar. Con todos os seus clarescuros garda os seus recordos nunha caixa de latón: as últimas fotos que fixo o seu irmán e tamén as cartas que non le e recibe da súa nai. Amanda Carson, sabe que á súa nai non lle cabe máis dor nesa caixa. Deberá buscar a súa propia ou facerlle fronte a un suceso que a fixo maior a piques de cumprir os 15.

Recomendación de Marisol Ríos

“Está novela fala de mulleres e fillas…Das mulleres que crían ser, as mulleres que son e as que serán algún día. É unha historia de amor á familia. De Silva Salgado, a autora, dicir que as súas novelas son un pracer. Gústanme pola súa mensaxe de benestar. Esta novela é para ti e para todas as mulleres que hai na túa vida.”

 

La Boda de Leonor. Mireille Calmel

O mosaico dunha época onde a maxia, as intrigas políticas e a sedución aínda influían a partes iguais no curso da Historia. Un mundo de reis e conspiradores, de fe cristiá e bruxería, de amizade e traizón no que a nova duquesa Leonor de Aquitania loita por forxar o seu porvir.

 

Recomendación de Enrique Pereira

“Leonor de Aquitania é unha das miñas heroínas desde que souben dela na miña mocidade.”

Yoga clásico. Vimia Lalvani

Todo ser humano ten unha chispa divina. O propósito do ioga é acender esta chama para levar a cada persoa a unha conciencia superior.

Recomendación de Marica Freire

“Unha forma de relaxación para soportar esta situación que estamos a vivir e non terminaría mordendo os mobles!!!.”

 

 

El talento de Mr. Ripley. Patricia Highsmith

No talento de Mr. Ripley, a máis soada novela de Patricia Highsmith, aparece a súa máis fascinante personaxe: o inquietante e amoral Tom Ripley, figura prototípica dun xénero que Highsmith inventou, que se sitúa entre a novela policíaca e a novela negra, entre Graham Greene e Raymond Chandler, onde o máis trepidante suspense se aúna a unha vertixinosa análise psicolóxica. Mr. Greenleaf, un millonario americano, pídelle a Tom Ripley que tente convencer ao seu fillo Dickie de que regrese ao fogar. Tom acepta o encargo –de paso pon terra por medio a posibles problemas policiais– e atopa a Dickie e á súa amiga Marga, con quen establece unha turbia relación que desemboca no crime e o engano.

Recomendación de Morelva Nobrega

“Novela policíaca clásica moita intriga e moi ben escrita”

El arte de no amargarse la vida. Rafael Santandreu

Sofres de terribilitis? Rafael Santandreu explica que moitos dos problemas emocionais actuais son causa dunha mala filosofía de vida. Con gran facilidade vémonos deprimidos, ansiosos ou moi desgraciados. A arte de non amargarse a vida conta que todos estes trastornos emocionais poderían cualificarse de terribilitis. Na nosa sociedade temos moitas crenzas que nos fan ser infelices como que se non tes parella es desdichado ou que hai que ter un posto de traballo moi importante para realizarse. Seguindo a saga dos grandes libros de psicoloxía para o gran público Rafael Santandreu, expón nesta obra un método práctico e claro, aínda que completamente científico, para camiñar cara ao cambio psicolóxico

 

Recomendación de Teresa Vázquez

“Estamos a pasar por uns momentos tan críticos; que Santandreu axúdanos no seu libro “A arte de non amargarse a vida”, con tonteras totalmente superfluas e cando pase todo isto. VIVAMOS!!!..

Imposible es nada. Elena Pita.

Con esta idea por bandeira, o cirurxián galego Diego González Rivas, coñecido como doutor Diego,loita contra o cancro de pulmón e a dor en hospitais do mundo enteiro. A súa revolucionaria técnica permite operar a cavidade torácica practicando un pequeno orificio intercostal, ás veces mesmo con anestesia local, e facilita aos pacientes a volta a casa e á vida ás corenta e oito horas. A xornalista e escritora Elena Pita cóntanos con paixón a viaxe deste cirurxián que se atreve cos casos máis complexos para regalar alegría. Diego González Rivas (A Coruña, 1974) en apenas un ano, o 2015, acometeu máis de oitocentas cirurxías maiores ao redor do planeta, a maioría delas nun dos hospitais onde intervén e insignia regularmente, o Xangai Pulmonary Hospital. A súa técnica cirúrxica ( Uniportal VATS) é pioneira mundial: permite extirpar a través dunha única incisión os tumores máis enrevesados. É tamén un dos médicos máis activos na difusión de avances cirúrxicos nas redes sociais. De feito foi quen abriu a primeira canle de cirurxía en Youtube..

Recomendación de Dolores Otero

“Nunca mellor, vai por todos os  que nos coidan e que nacen coa vocación de axudar e regalar alegría aos demais.”

Erebus: Historia de un barco. Michael Palin.

O barco que viaxou dúas veces ao cabo do mundo O HMS Erebus emprendeu dous das expedicións navais máis ambiciosas de todos os tempos. A primeira levouno máis ao sur do que calquera humano chegara xamais. Durante a segunda, desapareceu sen deixar rastro nas augas do Ártico. Os motivos do seu tráxico final están rodeados de misterio.Michael Palin, estrela dos Monty Python e expresidente da Real Sociedade Xeográfica de Londres, recrea vívidamente a historia do Erebus, desde o seu botadura en 1826 ás épicas expedicións que o levaron á gloria e despois, ao desastre. Por estas páxinas desfilan os seus fascinantes tripulantes: o gallardo James Clark Ross, o atormentado John Franklin,  Francis Crozier, o eterno segundo ao mando ou Joseph Hooker, un brillante naturalista de gatillo fácil. En Erebus, cun estilo fresco e rigoroso, unido a unha exhaustiva investigación, Palin recrea a gran época das exploracións do século XIX e presenta a aventura do barco que viaxou dúas veces ao cabo do mundo.

Recomendación de Zulema Hernández

“Para os que gocedes cos relatos de aventuras, nesta expedición real en busca do tan soñado Paso do Noroeste Palin consegue case un documental que vos trasladará ás xeadas zonas de ambos os polos.”

El testamento. John Grisham

Un vello multimillonario moribundo desexa evitar custe o que custe que os seus fillos, quen xamais se preocuparon por el, herden a súa fortuna. Frustrando os codiciosos intereses da súa familia, redacta un testamento que non deixará indiferente a ninguén.
Troy Phelan, un vello multimillonario cun cancro terminal, encérrase no seu luxoso despacho para escribir o seu último testamento. Está furioso cos seus fillos e coas súas ex esposas, que levan tempo esperando con paciencia carroñera que o tumor do tamaño dunha pelota de golf que crece nun recuncho do seu cerebro acabe coa súa vida e poidan, ao fin, herdar a súa fortuna. O que non imaxinan é que el se gardou un último as na manga. Non permitirá que o cancro leve o seu último alento. Determinou como e cando deixará este mundo: saltará pola xanela do seu ático e deixaralles pasmados.  Mentres en Washington a familia Phelan emprende unha encarnizada loita para recuperar o que cre que é seu, Nate Ou’Riley, un avogado litigante e un alcohólico rehabilitado, ten a misión de atopar a Rachel….

Recomendación de Conchi García

“É unha novela sobre avogados e describe o egoísmo das familias #ante as herdanzas”.

.

Cuentos. Antón Chéjov.

Chéjov, foi un escritor ruso autor de novelas, relatos curtos, ensaios, obras de teatro e, sobre todo, multitude de contos, xénero literario no que fixo historia e no que se lle considera un mestre.
Chéjov era médico de profesión e durante toda a súa vida compaxinou a gran paixón que sentía pola literatura coa medicina. O seu primeiro libro de relatos, ao que puxo o nome de “Cuentos de Melpómene”, obtivo o Premio Pushkin e isto significou o primeiro dos seus triunfos como escritor. As súas obras de teatro “La gaviota”, “Tío Vania”, “Las tres hermanas” e “El jardín de los cerezos”, aínda que inicialmente pasaron desapercibidas, cultivaron un gran éxito máis tarde, ao ser representadas pola Compañía de Teatro de Arte de Moscova.

Recomendación de Mar Losada

Chéjov transmite sentimentos…. moi apropiado para estes momentos!!

Historia del tiempo. Stephen HawKing

Nel Stephen W. Hawking presenta de forma clara e concisa os conceptos fundamentais da mecánica newtoniana, a teoría da relatividade, a mecánica cuántica e a cosmoloxía contemporánea, temas todos eles que, xunto ao seu interese intrínseco, permiten enmarcar o problema de fondo tratado no libro: a orixe do universo e a creación do espazo-tempo, chegando a asomarse a campos máis amplos e aventurados, como a metafísica e mesmo a teoloxía, ao exporse a natureza dun Deus creador, ou máis ben garante do sentido do universo.

Recomendación de Carmen Bares

“Permítenos gozar da ciencia aos profanos na materia”.

.

Desencuentros. Luis Sepulveda

O talento narrativo do escritor chileno Luís Sepúlveda, autor da soada novela Un vello que lía novelas de amor, desprégase con mestría nos contos que compoñen o volume. Todos os seus personaxes —vítimas dun desencontro, dun descoido ou un malentendido— viven, quizá sen sabelo, ese instante fugaz en que se decide unha existencia enteira. Unhas veces, as súas desventuras fan sorrir; outras veces, cando se converten en cruel espello da realidade, fan pensar. E namentres, ao longo das páxinas, Sepúlveda introduce ao lector en misteriosas intrigas ou estrañas conspiracións, condúceo a desertos remotos ou rúas populosas, a cafés portuarios ou librerías de vello, lugares poboados de seres estrafalarios, desmesurados ou insignificantes, pero todos eles situados ao bordo do precipicio.

Recomendación de Tere Vilariño

“Son historias curtas que contan os fracasos da xente, pero está contado en clave de humor. Sácache un sorriso que falta fai!!!.”

El balcón en invierno. Luis Landero

Un relato de formación que retrata un país e unha época, por un dos máis grandes novelistas españois. Asomado ao balcón, debaténdose entre a vida que bole na rúa e a novela que empezou a escribir pero que non lle satisfai, o escritor vese asaltado polo recordo dunha conversación que tivo lugar cincuenta anos antes, noutro balcón, coa súa nai. «Eu tiña dezaseis anos, e a miña nai corenta e sete. O meu pai, con cincuenta, morrera en maio, e agora abríase #ante nós un futuro incerto pero tamén prometedor.» Este libro é a narración emocionante dunha infancia nunha familia de labradores en Alburquerque (Estremadura), e unha adolescencia no madrileño barrio da Prosperidade.

Recomendado por Adela Sevilla

“Recomendo este libro porque é  un contraste da vida do pobo e a da cidade. Convida a reflexionar cal é mellor.”

Mi pecado. Javier Moro.

Javier Moro recrea  en “Mi pecado” unha historia que sucedeu realmente. O seu protagonista é a actriz española Conchita Montenegro quen, en 1930 con apenas 19 anos, desembarcou en Hollywood. Grazas á súa beleza, intelixencia, personalidade e tesón, a nova promesa fíxose un oco entre as principais estrelas do momento. A súa extraordinaria mirada cativou a Leslie Howard, un dos actores máis soados da época, un home casado que lle dobraba a idade. Os amantes viviron o seu idilio entre festas de ilusión e estreas triunfais, paseos dacabalo e voos en avioneta pola costa de California, entre a paixón e o engano. Trece anos máis tarde, a súa historia de amor tivo un desenlace inesperado cando os dous reencontráronse en Madrid e, sen sabelo, influíron no curso da Segunda Guerra Mundial.

 

Recomendación de Carmen Santos

“É a historia dunha famosa actriz española dos anos 30 que triunfou en Hollywood.”

E ata aquí as recomendacións dos participantes do Club de Lectura Forum Mañás. E ti cal nos recomendas?

Lembra , estes días eu #quedonacasaeleo

 

As dez pragas literaria

Refuxiarse na ficción literaria para procesar mellor unha catástrofe é un fenómeno común da nosa sociedade. Puidemos observar este comportamento tras os atentados do 11-S cando os libros de Nostradamus, o profeta apocalíptico, entraron na lista dos máis vendidos en Estados Unidos, ou a obra “A nosa señora de París”, de Víctor Hugo, chegou a número un de ventas en Francia tras o incendio da Catedral de Notre Dame. En Xapón, no ano 2011, coa catástrofe nuclear de Fukushima, o libro “A peste” de Albert Camus experimentou unha gran demanda e é xusto esta obra de Camus máis o “Ensaio sobre a cegueira”, de José Saramago, as que en tempos de coronavirus están incrementando lectores. 

Presentamos dez obras de diversa natureza: literatura clásica, best- sellers, ensaios ou libros de ciencia ficción que darán moito que falar e reflexionar estes días:

“A peste” de Albert Camus, 1947.

O autor utiliza a súa novela, gañadora dun Nobel de Literatura,  para plasmar o seu pensamento existencialista (a vida carece de sentido). Inspirado nun pequeno brote de peste que aconteceu en 1931, Camus quixo explorar o que acontecería se ese brote, que daquela só afectou a un centenar de persoas, tivese unha repercusión moito maior. Narra, en forma de diario, unha epidemia de peste bubónica na cidade de Orán, Alxeria. Hai tantos paralelismos nesta obra co que nos está acontecer hoxe que a obra de Albert Camus parece coetánea: o rápido que se contaxian as persoas, a carencia dun fármaco para combatela, o alto índice de mortalidade, as medidas de confinamento, o desexo das persoas de comunicarse cos seus, as actitudes irracionais e absurdas dalgúns… E tamén vese o espertar da solidariedade da xente, neste sentido, o autor expresa a idea de que “no home hai máis cousas dignas de admiración que de deprecio”. Non é de estrañar que esta obra sexa un dos escollidos para pasar estes días.

Ensaio sobre a cegueira” de José Saramago, 1995

A obra máis coñecida do escritor portugués José Saramago, gañadora do Nobel de Literatura. É unha novela reflexiva e existencialista, a que non lle pesan os anos. Os pensamentos de Hegel  (o home sen estado é malo por natureza) e os de Sartre (venme, logo existo) están moi presentes nesta obra. Relata unha epidemia de cegueira nunha poboación e as súas consecuencias porque a Saramago non lle interesa a causa deste mal branco senón  a resposta egoísta da xente, metáfora da sociedade na que vivimos. Non relata a perdida da vista, senón a da ética e da razón e sóbralla o egoísmo como forma de supervivencia. É interesante reflexionar como a enfermidade cambia a sociedade e o ser humano.

“Os asquerosos” de Santiago Lorenzo, 2018

Unha das obras máis citadas nestes días. Se lías algunha noticia na que se nos informaba da fuxida dos madrileños a España baleira (ou más ben baleirada) alí había algún comentario facendo referencia a “mochufla”. Que é a  “mochufa”? pois a antíteses de Manuel, o protagonista de Santiago Lorenzo, un Robinson Crusoe contemporáneo que supera as vicisitudes pero a diferencia deste, Manuel non ten compañeiro de fazañas, o detestaría!. É unha obra que che fai cuestionar o tipo de vida que levas e soñar cunha vida máis austera e autosuficiente, con tempo para ti e para as cousas que realmente queres facer e conectar máis ca natureza. Vivir a soidade é como unha bendición: “Era unha sorte ter todos os calendarios do mundo para enchelos co que quixese. Pero a poldra determinante, incomparable coa anterior, era a de dispoñer de avultados catálogos de ideas para encher ese tempo. O bo non era que con tantas horas por diante puidese facer o que lle sae dos collóns. O bo era que non lle paraban de saír cousas dos collóns todo o día”.

“O ano da praga” deMarc Pastor, 2018

O criminólogo e escritor, Marc Pastor, publicou esta obra que foi éxito de críticas e lectores. A acción transcorre na cidade de Barcelona, o protagonista da novela é un asistente social que comeza a investigar porqué todos os anciáns que están a aparecer mortos teñen a mesma planta na súa casa, un eucalipto de forte cheiro. É unha novela de suspense onde o discorrer dos acontecementos é paulatino pero transcendental, xa todo desencadea nunha apocalipse imparable. A novela suscita temas para reflexionar como: a supervivencia, a aborrecida vida cotiá, as relacións persoais, a falta de empatía, a desinformación… e tamén entra na ecuación, unha reflexión moi importante sobre  deshumanización da sociedade en tanto o trato aos maiores e as persoas dependentes.

“Os ollos da escuridade” de Dean Koontz, 1981

Pasará a historia como a novela que predixo fai corenta anos o coronavirus na cidade de Wuhan, China. É unha novela de terror que narra a historia dunha nai coraxe en busca do seu fillo. Na obra aparece unha trama secundaria na que un científico chinés crea unha arma biolóxica, un virus que recibe o nome de Wuhan-400, que describe como unha arma perfecta de destrución e que afecta só os seres humanos. As alusións á epidemia aparecen só nun capítulo pero as coincidencias co COVID-19 espertaron a imaxinación dos e das internautas.

“Nada” de Carmen Laforet, 1945

Recoñecida como a primeira novela feminista moderna en España. Faise co Premio Nadal, recentemente creado por aquel entón, e co premio Fastenraht. Carmen Laforet mostra a unha muller que pensa diferente, que non se preocupa demasiado polas normas sociais vixentes naquela época e mostra tamén a situación do país de pobreza e fame.  A novela está escrita no estilo narrativo da posguerra coñecido como tremendismo, caracterizado por unha tendencia a salientar a violencia e as imaxes grotescas. Laforet pon de manifesto o estancamento no que se atopaba a sociedade española a través dos ollos dunha estudante que vivía na rúa Aribau de Barcelona. A obra é unha radiografía dunha sociedade melancólica e depresiva, insegura e triste, que se enfronta a grandes cambios consecuencia da crise, como a lenta desaparición da pequena burguesía.

“A peste escarlata” de Jack London, 1912

Esta obra postapocalíptica e futurista que parece que foi escrita onte, só que de onte fai 108 anos, inaugurou o xénero de novela catástrofe. É unha novela curta que  comeza co relato dun ancián supervivente a unha pandemia que aconteceu no verán do 2013. Esta peste contaxiábase con moita rapidez provocando febre a todo aquel que a contraía e non había ningún tipo de cura polo que acabou practicamente ca humanidade. Os superviventes formaron asentamentos rodeados de natureza, velaí vai! a idea da volta os orixes da especie humana que sempre ronda cando hai unha catástrofe.

“O último home” de Mary Shelley, 1826

A autora de Frankenstein escribiu esta obra postapocalíptica e futurista que recibiu duras críticas por ser un texto “enfermizo e cruel”. A historia transcorre a finais do século XXI, no ano 2073, cando ataca a especie humana unha praga devastadora. Os críticos literarios ven nela unha obra pesimista que crítica os ideais románticos e o libre albedrío. Sóbralla o egoísmo e a avaricia do ser humano. Lionel Verney, o último home, é o alter ego da autora, polo que tamén pode ser tomada como un relato de resistencia da propia autora, xa que o último home sobre a face da Terra rexeita a quitarse a vida. A obra permaneceu oculta ata unha segunda edición en 1960 co auxe da temática postapocalíptica en plena Guerra Fría.

“Epidemia” ou “Contaxio” de Robin Cook

Robin Cook é  o escritor do thriller médico por excelencia. Epidemia, 2011, é un dos libros apocalípticos máis vendidos da nosa era.  Relata a historia de como un grupo de científicos contáxiase dun virus que expanden os seu pacientes desatando unha alarma social. En Contaxio, 1992, Cook aborda a epidemia dunha gripe moi contaxiosa que resulta ser letal. Non é un virus que atenda o seu comportamento normal, por esta razón, volvemos a encontrar indicios que nos indican que pode tratarse dunha conspiración. As tramas de Cook son moi dinámicas e están ben argumentadas, xa que o propio autor é médico. Gústalle moito xogar cos dilemas morais dos protagonistas. É un escritor moi prolifero e as súas novelas recollen os últimos avances en medicina, máis que un escritor de ciencia ficción para moitos lectores e lectoras é un escritor visionario.

Seleccionamos dez lecturas que para reflexionar sobre a nosa situación actual e analizar a sociedade na que vivimos. En tempos de crise, catástrofe ou epidemia o individuo pensa en si mesmo como parte dunha colectividade, dunha sociedade e obríganos a facer un esforzo que simplemente non faríamos nunha situación normal. Faise necesario recorrer a algo que alimente a nosa curiosidade e para iso, non hai nada mellor que un bo libro.  

A creatividade non se pode confinar

Poderiamos dicir que a maldición do coronavirus vai desatar outra epidemia, a da creatividade. A prohibición de saír a rúa, salvo para o estritamente necesario, leva a moita xente a redescubrir o seu talento, e por esta razón, as Bibliotecas Municipais seleccionan unha serie de iniciativas no eido da literatura, música, cine ou ilustración que permitan converter o teu tempo de espera nunha posibilidade de evasión e expresión artística.  

LITERATURA

Hai iniciativas que propoñen editar unha obra colectiva na que se recompile relatos de distintas persoas para que a historia da pandemia sexa narrada polos seus protagonistas. Unha destas editoriais é LoQueNoExiste. Publicou un comunicado no que convida as persoas de todo o mundo a enviar, a esta dirección de e-mail: manuscritos@loquenoexiste.es, os seus testemuños de como están a vivir este momento. A editorial Lantia Publishing tamén quere recompilar os relatos da xente durante o actual período de hibernación, baixo o título “El libro del confinamiento”. Poden ser reflexións persoais ou relatos de ficción. Para participar tes que enviar o teu relato, cunha extensión máxima de 2.000 palabras, o correo electrónico, confinamento@lantia.com, onde deberás indicar: o teu nome completo, idade, lugar e profesión. E por último, a editorial Pábilo abriu un proceso de recepción de relatos de diferentes estilos para dar forma a “Confiletra”, unha obra que recollerá vivencias persoais durante o estado de alarma. Quen o desexe pode mandar o seu texto a edicion@pabiloeditorial.com ca firma do autor o da autora e o seu lugar de procedencia.

Aberto a todas a persoas, a Asociación Cultural El Pentagrafo e a publicación periódica ILEÓN.COM lazan unha iniciativa para recoller relatos sobre como imos levando este confinamento cunha extensión aproximada a 2.000 palabras. Podes enviar o teu relato por correo electrónico a elpentagrafo@gmail.com. Os textos publicaranse en ILEÓN.COM

Por outra banda, nas redes sociais tamén atopamos iniciativas creativas como a que propón o escritor J.J. Muñoz Rengel na súa conta de Twitter. O autor lanza o reto de escribir un microrrelato a partir dunha fotografía en branco en negro que colga no seu perfil.

CINE E TEATRO

Son moitas as ideas que xorden no eido do cine e do teatro para pasar este tempo de reclusión. Unha das ideas máis orixinais veu da man do certame de curtametraxes de Cuarentena flim Festival en Instagram, animaba os usuarios e usuarias da rede a gravar curtas ata o mes de abril. Nesta línea, tamén está o perfil de 2021 d.c. onde atopamos unha serie de curtametraxe inspiradas no confinamento. Destacar tamén, a orixinalidade do coruñés Álvaro Díaz quen está a realizar unha serie de curtametraxes de suspense baixo o título O virus do mal.

Transformar o confinamento en material creativo é a proposta de dramaturgos e dramaturgas a través da campaña #coronavirusplays. Escriben e representan pezas inspiradas na situación actual. Jordi Casanovas, @Jordi_ Casanovas, lanzou esta iniciativa de compartir nas redes micromonólogos co fin de compartir angustias e sentimentos. Destacar tamén, a iniciativa do Teatro Colón da Coruña, quere apostar polo talento local. Os usuarios e usuarias que queiran participar tan só deben subir os seus vídeo ás redes sociais e etiquetar o espazo cultural.

FOTOGRAFÍA E ILUSTRACIÓN

A axencia fotografía SpinFotos organiza un certame de fotografía para persoas residentes en España. A temática da imaxe debe responder “os momentos que pasamos en casa  pola corentena do coronavirus”. Pero se o que queres é por un toque artístico o teu illamento a proposta de Antonio García Villarán (@antoniocrea13) en Instagram esta feita a túa medida. #DibujoEnCuarentena2020 quere incentivar a túa imaxinación a través do debuxo. As técnicas e soportes son libres, o realmente importante e facer o esforzo creativo de realizar cada día un debuxo. O artista propón diferentes temas compostos por dúas palabras que unidas espera que esperten en ti todo un universo de imaxes para plasmar na túa obra.

Outra proposta orixinal ven da man de dous tuiteros, Modesto García e Javi Castro, que retan os usuarios e as usuarias a resolver crimes ilustrados con creativas conxecturas. Ideas para non aburrise que saltaron as redes sociais como un reto para pensar e axilizar a mente. Convidan a resolver unha serie de misterios en forma de ilustración baixo a etiqueta #Crimenesilustrados1.

MÚSICA

O certame PopyRockenCasa quere fomentar a creatividade artística dos mozos e mozas de entre 14 e 30 anos. Só poderán presentar traballos feitos en casa ata o 15 de abril. Cada concursante poderá presentar un máximo de dous temas gravados no domicilio en formato vídeo, poderá ser autoría propia ou unha versión. A duración non poderá superar os catro minutos. Os e as participantes deberán enviar as súas pezas ao correo juventudzgz@gmail.com. O concurso contempla tres premio. O gañador ou gañadora terá un espazo para actuar no evento PopyRock2020 e recibirá un bono regalo de 150 euros para gastar en material musical e instrumental. Ademais, seleccionaranse dous temas finalistas que recibirán o mesmo bono. 

Para moitos e moitas quedar na casa non é sinónimo de quedar quedo.  As casas énchense de iniciativas que podes facer para ocupar a túa mente e sacar toda esa creatividade que levas dentro.

Non quedes sen libro!

Esta imaxe ten o atributo alt baleiro; o se nome de arquivo é imaxes-content-server.png

Durante estes días que toca quedar na casa imos tratar de buscarlle o lado positivo a corentena. Cada vez atopamos máis recomendacións literarias nas redes sociais. E o que podería parecer máis complicado, que é acceder a estes títulos, resultará máis sinxelo cando remates de ler este artigo. Fixemos unha escolla de sitios onde ler e descargar libros dixitais de forma legal e gratuíta, para tratar de achegar como dicía Ranganathan “a cada lector o seu libro e a cada libro o seu lector”.

Comezamos, coas plataformas, e como non podía ser doutro xeito, con GaliciaLe, que a pasada semana sorprendeu abrindo os seus andeis virtuáis a todos, teñan ou non carné de biblioteca.

Rexistrándote aquí recibirás as claves de acceso, e unha vez finalizada a corentena, terás 30 días para achegarte á biblioteca e seguir desfrutando do servizo (se tes o carné da BMC e tes algún problema coas tuas claves, escríbenos a bibliotecas@coruna.es).

Unha vez teñas as claves, poderás ter 4 libros durante 21 días (2 do catálogo en galego e 2 do de castelán) e 1 película durante 24 horas (si, película! no catálogo en galego de GaliciaLe hai materiais audiovisuais)

Por outra banda, a Biblioteca Provincial da Coruña pon a disposición das persoas usuarias de calquera biblioteca pública municipal da provincia da Coruña ou da Deputación a plataforma eBiblioDaCoruna. Podes darte de alta aquí. Na seguinte lista de reprodución aprenderás a usar a plataforma para poder ler os libros dende o teu ordenador, móbil, tablet ou ereader.

Coas claves terás acceso a 5 contidos dixitais de forma simultánea. Os libros durante 21 días, as películas 3 días, os xornais por 3 horas, as revistas 1 día e os audios e o contido educativo 21 días.

A principal vantaxe destas plataformas frente a outras alternativas que verás a continuación, é que nelas hai novidades editoriais, e o procedemento para prestar os documentos é practicamente o mesmo para as dúas.
E se o material que che interesa non está dispoñible? Podes reservalo, e cando quede libre, recibirás un aviso e terás 48 horas confirmar o préstamo.
Se tes calquera dúbida, podes consultar os manuais de usuario de GaliciaLe e eBiblioDaCoruna.

E momento de falar das editoriais. Son moitas as que queren contribuir a amenizar estes días de xeito que a ninguén lle falte unha boa lectura. Por iso decidiron ofrecer de balde parte dos seus libros en formato dixital, sumándose así aos movementos #YoMeQuedoEnCasaLeyendo e #QuédateEnCasaLeyendo.
Tal é o caso das editoriais Roca e Blackie Books e o Grupo Planeta, que ofrecen lecturas de temáticas moi variadas, dende as receitas de Karlos Argiñano, ata “Instrumental”, de James Rhodes; e tamén novelas, por suposto, como “La sombra del Viento”, “El tiempo entre costuras” ou “Despiértame cuando acabe septiembre”.
Pero son moitas máis as editoriais que se uniron a estas inciciativas, por iso remitímosvos a este excelente post de Julián Marquina, que fixo unha recompilación das máis destacadas.

AC Alexandre Bóveda

Se queres ler na nosa lingua, non podedes perder esta compilación que fixeron na Agrupación Cultural Alexandre Bóveda, onde ademais das plataformas anteriormente mencionadas, nos remiten, entre outras a: BIVIR, a Biblioteca Virtual de Literatura Universal en Galego; Son de Poetas, unha antoloxía poesía galega musicada; ou Galegobook, un espazo onde publicar, compartir e conversar sobre un gran número de libros electrónicos que circulan pola rede sobre o galego.

Por outra banda, a Biblioteca Virtual de Galicia Digital tamén ofrece libros cedidos de xeito gratuito polos seus autores, para contribuír á difusión de contidos de interese xeral en galego.

Se a ti o que che gustan son os clásicos, ou se levas tempo pensando en ler o Diario de Ana Frank, A Tribuna, O Quixote, A Celestina ou Cantares Gallegos, que mellor momento!

Para descargar libros de dominio público, un dos sitios máis coñecidos é o Proxecto Gutenberg; pero hai outros ben interesantes, como a Biblioteca Dixital Hispánica ; Ganso y Pulpo, onde atoparás libros descatalogados ou case esquecidos; e Literanda, na que tamén dan a coñecer obras de autores noveis. E se o que che apaixona é aconsellar e comentar libros, Alibrate é o teu espazo, pois ademais de descargalos, poderás deixar á solta á túa paixón pola lectura.

Se o anterior  non é dabondo, bota unha ollada aos seguintes artigos:

.: 13 sitios web en los que descargar miles de libros en dominio público de manera gratuita
.: Libros electrónicos gratis ¡y legales!
.: 18 sitios para descargarte libros electrónicos gratis y que quizás ya conozcas

Se pola contra, o que prefires son a música e os cómics, non perdas os últimos posts de Bibliosons e Fancómic. E para as familias, os do blog das Salas Infantís!

E se es dos que non poden vivir sen papel, hai librarías de garda! O equipo da editorial Turner, durante as súas xornadas de teletraballo, elaborou un listado das librarías que seguen atendendo os pedidos que realizan as lectoras e lectores e os envían á casa.

los anteojos, gafas, libro, leer, difuminar, de cerca, lentes, enfoque selectivo, nadie, texto, adentro, naturaleza muerta, Moda, vista de alto ángulo, comunicación, tecnología, escritura occidental, accesorio personal, Navidad, sombrero, día, centrarse en primer plano, ropa, cuero, 4K, CC0, dominio público, libre de derechos

Para finalizar, en megustaleer.com tedes a axenda #YoMeQuedoEnCasa, con cantidade de eventos para grandes e pequenos en torno ao libro e a lectura (cursos, lecturas en directo, a hora do conto, etc.).

E ata aquí o noso recompilatorio. Se coñeces outra forma de obter libros dixitais gratuítos, por favor, fáinolo saber nos comentarios, para que, deste xeito, ninguén quede sen libro!

Un caballero en Moscú de Amor Towles

 

un caballero en moscu

O pasado mes de febreiro, no club de lectura Sagrada Familia dedicamos as nosas lecturas a esta novela, por non dicir “novelón”.

Trátase dunha novela actual que preserva asombrosamente o corte clásico dos grandes autores rusos de finais do s. XIX e principios do s. XX. Unha novela para deleitarse coa lectura, que axuda a calmar os ánimos pero non por unha narración lenta senón porque nos devolve ao ritmo de vida doutra época. Achéganos á mellor versión dos tempos pasados sen deixar de presentar tamén os seus lados escuros, e máis dada a localización onde se desenvolve a historia.

Alexandr Ilych Rostov, un conde ruso, encantador, intelixente e elegante, é condenado a morte polos bolxeviques en 1922. O comité revolucionario non sabe ben que facer con el, e grazas a un poema subversivo escrito dez anos antes, elude o seu tráxico final. Por ese inusitado xiro do destino remata condenado a arresto domiciliario, no luxoso hotel Metropol de Moscova.metropol-postcard

Desenvolve a vida do Conde desde que sae escoltado pola porta do Kremlin e o confinan no hotel, un clásico da cidade, situado a poucos quilómetros da sede do goberno, e onde é un cliente asiduo. Alí permanecerá como unha reliquia viva, dunha época desaparecida de águias bicéfalas, duelos, bailes, … observará o paso do tempo, a descoloración do seu mundo e vendo os cambios dos costumes, cunha inxenuidade chea de inxenio. Esa é unha das singularidades desta novela, que a converte nunha das máis entrañables, simpáticas, orixinais e sorprendentes dos últimos tempos.

O noso protagonista pasa de vivir nunha suite a apousentarse nun faiado, ata 1954, cando dous axentes do KGB van buscalo. Neste tempo Rostov, acomódase á súa nova situación e a sobrevivir, sen perder os modais, a súa exquisita educación e os seus principios. Sen profesión coñecida, ata ese momento dedicouse con paixón aos praceres da lectura e da boa mesa, pero fai gala dunha gran capacidade de adaptación da que moi poucos seriamos quen.

Durante este confinamento sucédense varios acontecementos históricos para o país: a caída de Bujarin, o ascenso de Stalin, a fame negra de Ucraína, a revolución proletaria e todos aqueles que se desenvolven a principios do século XX.

A novela é un bosquexo de como era a situación da poboación rusa no momento do derrocamento do réxime zarista imperial pola revolución bolxevique, un movemento que xurdiu da unión de obreiros, campesiños e soldados, e  orixinou unha guerra civil na que morreu moita xente. Este cambio político motivou que moitos perderan terras, propiedades, se exiliase e incluso fose condenada polo novo réxime polos motivos máis inusuais. Pero o autor realiza unha mostra da crúa realidade cunha gran dose de dozura e tenrura que enfatiza a humanidade que dificilmente se perde aínda na máis profunda das adversidades.

O conde concéntrase nos asuntos prácticos sen deixar de reler aos seus básicos, Robinson Crusoe, Anna Karenina, Tolstoi, Gógol, Montaigne , Pushkin e Dostoiesvski.

Establece lazos afectivos con algúns dos personaxes que traballan no hotel, nunha aparencia de normalidade. Adquire responsabilidades chegando incluso a criar a unha nena, Sofía, que lle é confiada pola súa nai (Nina) ata que medra e se converte nunha gran pianista.

O final feliz está asegurado, como non podía ser doutro xeito, pero a forma de rematar a novela temos que deixala en incógnito para permitir aos lectores e lectoras degustar a novela completa e o seu estupendo final.

Esta novela gustou moito no club de lectura Sagrada Familia,  é enxeñosa, poética e xenerosa. Cun argumento orixinal que permite coñecer a cultura rusa e a súa sociedade. Está moi ben escrita, tece con moito coidado as relacións humanas que xorden neses momentos de crise. É tenra, un libro cunha lectura que relaxa, fai rir ás veces e dunha gran beleza polas súas descricións. O final, inesperado e feliz, gustou moito ás nosas lectoras do club. Un dos mellores éxitos deste curso de lecturas.

O autor, Amor Towlestowles-kXDF--510x287@abc

Naceu en Boston en 1964 e nos primeiros anos da súa vida estivo apartado da literatura. Con 25 anos trasládase a Nova York, e xunto cun amigo crea unha empresa de investimentos, que mantivo durante dúas décadas.

normas de cortesia

Bowles escribe a súa primeira novela, “Normas de Cortesía”, un ano antes de deixar o mundo das finanzas. Esta ópera prima é unha homenaxe á Nova York dos anos 30, na que os porteiros, edificios maxestosos, concertos de jazz,… eran habituais. Conta a historia dunha rapaza con avaricia que tenta sobrevivir no medio das tentacións e dos perigos da cidade.

Logo xermina “Un caballero en Moscú” cando, polo seu cargo de executivo, ten que facer moitas viaxes parando sempre nos mesmos hoteis, e comprobando que sempre se atopaba coa mesma xente. E escolle Rusia, porque é un grande admirador e coñecedor da súa historia e literatura e porque alí, na época dos zares, levábanse a cabo arrestos domiciliarios con frecuencia. Un bo exemplo foi o de Pushkin en Peskov.

Esta segunda obra tivo unha grande acollida e foi  recoñecido como o libro máis vendido por  “The Times” e “Sunday Times”. Ámbalas dúas se atopan dispoñibles para os lectores nas Bibliotecas Municipais da Coruña.

Hai que engadir que xa están comprados os dereitos para filmala e xa se coñece que será Kenneth Branagh o actor encargado de poñer corpo ao noso conde Rostov. Será nunha serie producida pola Entertainment One e dirixida por Tom Harper, pero aínda descoñecemos a data prevista para a súa estrea. De seguro estaremos expectantes para non perder detalle desta versión cinematográfica do grande “Un caballero en Moscú”.

María na busca da liña do horizonte, Esther López Castro

Nestes días de confinamento non vén mal rememorar todos eses bos momentos pasados nos clubs de lectura das bibliotecas coruñesas. Ademais, cómpre lembrar tamén que o préstamo de ebooks segue dispoñible e que as horas a carón dun bo libro non son nunca tempo en balde. Aproveitemos para ler!

Hoxe queremos falar da marabillosa xornada que Esther López Castro, asistente ao club de lectura da biblioteca de Estudos Locais, pero tamén escritora, nos fixo pasar. Co seu libro María na busca da liña do horizonte, Esther deleitounos o mércores 4 de marzo cunha aventura que os e as asistentes ao club chegaron a comparar con La Sirenita ou as películas de Disney, pola viveza e colorido das súas palabras.

IMG_20200304_184530

Esther naceu en Betanzos, vila moi presente na súa vida e nos seus textos. Aí é onde vive María, a protagonista desta historia, e o lugar ao que a escritora dedica moitos dos seus poemas, publicados, entre outros, no libro das festas que anualmente saca do prelo o concello.

Cando casou marchou vivir á Coruña. Ten os estudos básicos, pero iso nunca foi un impedimento para que as súas ganas de aprender e de entender o mundo por medio das súas reflexións se visen plasmadas na fermosura dos seus textos.

Comezou a escribir a unha idade que moitas persoas coidarían tardía e, nun principio, como mera reflexión persoal e impelida pola necesidade de reordenar o seu mundo interior, pero iso non evitou que a xente ao seu redor a animase a compartir os seus escritos, vista a súa calidade. E iso fixo. Autopublicouse e vendeu dúas edicións enteiras, e ademais fíxonos desfrutar dun serán moi agradable na biblioteca de Estudos Locais no que, ademais, recitou poesía e cantou, xa que pertence á Coral do Sporting Club Casino de A Coruña.

Aquí vos deixamos con ela, porque ben merece a pela escoitala. Grazas, Esther!

IMG_20200304_184336