Search Results for el vestido azul

EL VESTIDO AZUL

“¡Que fuerte y alegre era yo por aquel entonces!

¡Cuanto reía! ¡Que saber estar! ¡Y qué hermosa

era también! Y despues llego la vida…

Y aquí me ve usted ahora, sometida

y obediente.”

Estos versos de Paul Claudel, hemano menor de Camille Claudel nos sirven para introducir la narración que sobre la figura de Camille y de su atormentada y tormentosa vida hace Michéle Desbordes la autora de la novela que nos ocupa.

En ella de una manera obsesiva nos relata los hechos, pensamientos, formas de actuar, emociones, estados de ánimo e incluso locura que componen las relaciones que en su momento mantuvieron Camille y Rodín. Alumna y maestro, amante y amado. Es una lectura densa, que describe todo lo antedicho de una forma precisa y en ocasiones preciosa, sin ahorrarnos momentos de placer, de alegría, penosos, trágicos y de abandono.

El tiempo de la novela  se desarrolla  entre finales del siglo XIX y comienzos del siglo XX. Es una época en que el reconocimiento artístico para una mujer no era fácil y menos si se dedicaba a un arte como la pintura y la escultura. De lo que leemos deducimos que Camille tenía el don de moldear la arcilla o la piedra de forma magistral, una imaginación extraordinaria y una habilidad innata para hacerlo. A esto había que añadir que era una persona atractiva, si bien no parecía muy preocupada por su aparciencia. Rodin se da cuenta de sus facultades cuando ella entra en su taller como alumna. Se da cuenta al tiempo que se enamora de ella. Para Camille es un sueño ese amor. Dejará de lado todo lo que no sea complacerle pese a que él es una persona ocupada en multiples asuntos en diversas ciudades y naciones del mundo, lo que le obliga a viajar y estar ausente por largos periódos. También él tiene otra amante, con la que tiene hijos. Todo ello no es obstáculo para que Camille le adore y él se deje querer.

Esta relación es desigual en un aspecto importante. Mientras que él es ya un afamado escultor, reconocido y recompensado por ello, ella no pasará de ser una mujer que hace figuras de arcilla, terracota, metal o marmol.  Obras de un evidente valor pero que al estar moldeadas por una mujer y no figurar entre los elegidos en este arte pasará desapercibida sin que su amor haga nada por evitarlo. Hoy este proceder nos parece mezquino pero en aquel tiempo, – no tan lejano-, era algo normal y aceptado socialmente.

La autora hace un excelente uso del lenguaje. No da descanso al lector que debe asimilar toda la “tragedia” que aquí se cuenta. Es un relato intimista, en el que se refleja toda la potencia del alma femenina. Son unos amores sin esperanza y al tiempo ella los vive con esperanza, con la esperanza de que las cosas cambien y al final la vida acomode lo que no tiene posibilidad de encaje alguno.

El lector deberá juzgar lo leido y sacar sus propias conclusiones. La autora no lo hace. Es sorprendente lo que cuenta, pero más sorprendente es como lo hace. No es fácil de leer, pero no cabe duda que es bonito hacerlo.

Michèle Desbordes (4 de agosto de 1940, Saint-Cyr-en-Val ( Loiret ) – 24 de enero de 2006, Baule (Loiret), de 65 años) fue una escritora francesa. Curadora de bibliotecas universitarias, recibió varios premios por su historia La Demande dedicada a Leonardo da Vinci .

Estudió literatura en la Sorbona. En 1994 fue nombrada directora de la Biblioteca Universitaria de Orleans. Desde su casa en Baule escribió poemas y novelas.

Recomendacións do Club dos Luns de Fórum

Xa comezamos o segundo trimestre do 2019 e no Club dos Luns de Fórum estamos metidos de cheo en novas lecturas. Aproveitamos este breve periodo vacacional para as nosas recomendacións que non queremos deixar de compartir convosco.

Estreamos o ano con El vestido azul (2004) unha obra sobre a escultora Camille Claudel (1864-1963), máis coñecida por ser a amante do seu mestre, Auguste Rodin (1840-1917), e a irmá do poeta Paul Claudel (1868-1955). Unha gran muller relegada á sombra dos homes, co morbo engadido do transtorno mental e a reclusión nun manicomio os últimos 30 anos da súa vida. Sen dúbida a historia non foi xusta con Camille e Desbordes ponse na súa pel para darlle outras palabras. Desbordes fai boa literatura, esixente e sen concisións. El vestido azul é un retrato de interiores, unha viaxe pola vida dunha muller dende os seus momentos álxidos como escultora e amante ata a súa decadencia.

O noso compañeiro Enrique, recentemente publicou un post máis extenso sobre a obra, que vos recomendamos que consultedes.

 

 

O cambio de temática foi notorio coa lectura das cartas de Querido Eduardo: cartas de Suárez Picallo a Blanco Amor.

A editora Chan da Pólvora recupera neste libro con introducción e notas de Antón Lopo as históricas cartas entre o de Sada e o de Ourense. Unha correspondencia extraordinaria de dous homes extraordinarios. Cartas que percorren os grandes escenarios da política galega do século XX: a República, o Estatuto de Autonomía, a Guerra Civil e o Exilio.

A maioría das cartas do exilio teñen como orixe Santiago de Chile, aínda que as dúas primeiras proceden da República Dominicana, a onde Suárez Picallo chegou tras un breve paso por Nova York. As dificultades económicas, o desarraigo e a dor pola perda dos seus familiares (especialmente o seu irmán Antón) son as características que máis nos impresionan neste conxunto de cartas. Xunto a estas peculiaridades, nestes textos apreciamos o seu visceral anticomunismo, teima que lle quedara desde que nos días da Guerra Civil tivera que defender como avogado a dirixentes anarquistas encarcerados polos comunistas. Esta fixación contra os comunistas españois afectará tamén á súa relación con outros líderes galeguistas, caso de Castelao, a quen lle afea a súa subordinación ao PCE.

Feito destacable é que sexa porque se trata de documentos persoais, sexa pola decisión do editor destas cartas, o certo é que neste libro abórdase con valentía e sen prexuízos a homosexualidade de ambos protagonistas. Este é un tema que, a pesar de ser coñecido, na maioría da bibliografía omítese deliberadamente, sobre todo no caso de Ramón Suárez Picallo. En efecto, nese senso Lopo teno claro: “A homosexualidade reforzaba a súa unión fronte a unha contorna agresiva e «facíaos máis íntimos»…” (p. 19).

Continuamos as nosas lecturas cun libro breve pero que abarca un mundo complexo, a vida dunha muller entre dúas culturas a vietnamita de nacemento e a norteamericana que lle abre as portas pero con reservas. Estamos a falar de Vi, una mujer minúscula. Vi é unha historia de búsqueda, de aprendizaxe, de desarraigo. para a súa lectura consultade máis neste outro post do noso compañeiro Enrique do Club dos Martes.

 

Con motivo do ciclo temático “ MULLER” que se desenvolveu na biblioteca do  Fórum durante o primeiro trimestre do ano, aproveitamos a ocasión para ler a  Chimamanda nome clave do  Feminismo mundial.

A flor púrpura, primeira novela da nixeriana  Chimamanda  Ngozi  Adichie, está contada coa voz de  Kambili, unha moza de 15 anos de idade que forma parte dunha familia adiñeirada de Nixeria. Vive cos seus papás e o seu irmán maior,  Jaja, nunha casa espazosa e cómoda. Asiste a unha boa escola privada. Ten persoas ao seu servizo e come o que se lle antolla. Pero a súa vida dista moito de ser feliz: o seu papá, un home de negocios moi exitoso, é un fanático católico que se empeña en ter unha familia perfecta. Para logralo, recorre a todo tipo de violencia, contra os seus fillos e contra a súa esposa. O terror imponse todos os días.

Esta é unha novela dura e conmovedora que nos narra a vida dunha familia nixeriana no momento xusto en que os dous fillos perden a inocencia e danse conta de que o mundo non ten por que ser tan escuro como aquel en o que viviron ata entón. Como pano de fondo o país vive unha conflitiva situación política e eles crecerán como persoas e por fin serán capaces de emanciparse dun pai controlador que ata o momento non lles deixaba ser eles mesmos.

O argumento en si mesmo xa é chamativo pero  a eso hai que sumarlle unhas descricións deliciosas de sabores, cheiros e tonalidades, que axudan a mergullarse no universo da obra. Dende o Club dos Luns recomendávosvos que non deixedes pasar a súa lectura.

E pechamos as nosas lecturas recomendadas con Desoriental de Négar Djavadi. É a primeira novela da autora nada en Irán en 1969 e criada nunha familia de intelectuais opostos ao réxime do Sah tanto como ao do aiatolá Jomeini e chegada a Francia aos once anos presenta unha muller que quere ter un fillo e non pode. Repasa o seu pasado familiar en Irán para darse conta da rebeldía  que leva nos xenes e asentar a súa personalidade, arraigada ás tribos urbanas dunha cidade grande e cosmopolita como París.

Por las noches, Kimiâ pincha rock alternativo. Durante el día, sigue un tratamiento de inseminación artificial para poder tener un hijo con su novia Anna. Kimiâ, nacida en Teherán en 1971, se exilió a Francia con su familia, y para poder disfrutar de su libertad, mantuvo las distancias con su cultura de origen. Sin embargo, mientras espera en el hospital, yendo de consulta en consulta, los recuerdos del pasado la invaden.

Desoriental é unha historia con moito poder narrativo, un relato que aborda o conflito cultural e social que existe actualmente en Europa. A familia de  Kimiâ tivo que exiliarse e a historia de tres xeracións queda detallada nunha novela que aborda a realidade dos exiliados.

Cunha prosa directa e sen adornos, non pasa desapercibido o feito de que Djavadi se formou no Instituto Nacional Superior de Artes Escénicas ( INSAS) de Bruxelas e que pasou dez anos detrás da cámara antes de escribir guións. Este feito refléxase na novela con técnicas cinematográficas, con altos no tempo e  alucións directas a planos e movementos de cámara. Frecuente tamén é atopar no libro notas ao pé de páxina onde vai a Wikipedia para desenvolver ou aclarar algún feito histórico. Notas necesarias para axudar a comprender a historia de Irán e a que o lector non se perda e poida visualizar a xeografía ou coñecer os detalles defíciles de integrar no texto. Segundo a propia autora recoñece, estas notas foron ademais, “un xogo co lector, un xeito de entrar en maior complicidade”.

 

Agardamos que entre as nosas recomendacións poidades atopar a lectura que vos acompañe durante estas vacacións, lembrade consultar a súa dispoñibilidade no noso catálogo.