O único que queda é o amor de Agustín Fernández Paz


 E cando me decato de como imos pasar por este mundo sen deixar rastro despois de levar unhas vidas estúpidas, comprendo con rabia que na vida o único que queda é o amor

                                                                                            Orhan Pamuk: Neve

Agustín Fernández PazEste libro foise facendo durante varios anos, pero estes contos teñen un fío común que lle da a unidade ao conxunto.

Todos falan da importancia do amor, ese sentimento capaz de transformarnos máis profundamente que calquera outro, e tamén da súa ausencia, do baleiro que deixa nas persoas cando as voltas da vida o fan  imposible.

Pero este libro é para min, un libro sobre a importancia da lectura nas nosas vidas, pois contén unha homenaxe explícita a outros libros que o autor apreza especialmente, e dos cales inclúe fragmentos. Desta maneira provócase no lector o desexo de achegarse a: José Ángel Valente, Paul Auster, Pablo Neruda, Xulio López Valcárcel, W.B. Yates …

Agustín Fernández Paz é uno dos escritores máis coñecidos e valorados no ámbito da literatura infantil e xuvenil en Galicia, en España e no extranxeiro. Mestre e licenciado en Ciencias da Educación, desenvolve unha amplia actividad teórica e divulgativa  na promoción lectora.

Gañador de Premios da talla do: Merlín, Lazarillo, O barco de vapor, Martin Sarmiento… Foi recoñecido dúas veces como o mellor autor do ano pola Federación de Libreiros de Galicia e pola Asociación Galega de Editores. A OEPLI acordou designalo como candidato español ao Premio Andersen 2012.

O seu libro O único que queda é o amor, obtivo en 2008 o Premio Nacional de Literatura Infantil y Juvenil que concede o Ministerio de Cultura de España é foi incluido na IBBY Honour List en 2010.

A petición dos nosos integrantes de “Café con libros” a nosa próxima lectura será unha obra de teatro. Animámosnos con Don Miguel Mihura e os seus “Tres sombreros de copa”.

Posted on 4 Abril, 2013, in A biblioteca recomenda, Club Os Rosales, Libros lidos and tagged , , . Bookmark the permalink. 5 Comentarios.

  1. MIS CITAS FAVORITAS DE ESTE LIBRO QUE ME ENCANTÓ.

    O único que queda é o amor (Agustín Fernández Paz)

    E cando me decato de como imos pasar por este mundo sen deixar rastro despois de levar unhas vidas estúpidas, comprendo con rabia que na vida o único que queda é o amor (Neve, Orhan Pamuk)

    Todas as lembranzas son sucos de bágoas (2046, Wong Kar Wai)

    Máis alá estaba o mar inmenso, un mar que en días como aquel evitaba mirar, quizais para non deixarse arrastrar pola nostalxia dos espazos abertos que ás veces a asolagaba con forza irrefreable.

    O seu salario era elevado, si, podía mercar todo aquilo que se lle antollase. Agás o tempo, pensou con amargura; un tempo que cada día sentía fuxir como se as horas fosen unha desas bandadas de aves migratorias que atravesan o ceo rumbo ao sur.

    Eran moitas as horas que pasaba encerrada na torre de cristal, as obrigadas da mañá e as voluntarias da tarde, (…), a vida de verdade, seguía fluíndo irrefreable máis alá das paredes de cristal.

    Para Sara, as visitas á libraría acabaron por converterse nunha feliz rutina.

    Tu cuerpo puede
    llenar mi vida,
    como puede tu risa
    volar el muro opaco
    de la tristeza.

    Una sola palabra tuya quiebra
    la ciega soledad en mil pedazos.
    (Punto cero, José Ángel Valente)

    Apertou o libro contra o seu peito, quizais para agochar os súbitos latexos desbocados do seu corazón.

    … persoas coas que acabara establecendo unha certa relación de complicidade, aínda sen teren cruzado nunca unha palabra.

    … uns ollos cheos de vida nos que Sara crera percibir en ocasións un certo pouso de tristeza.

    Si solamente me tocaras el corazón,
    si solamente pusieras tu boca en mi corazón,
    tu fina boca, tus dientes,
    si pusieras tu lengua como una flecha roja
    allí donde mi corazón polvoriento golpea …
    (Todo el amor, Pablo Neruda)

    Unha festa, unha fervenza de palabras e emocións que habían axudar a diluír os fríos cristais da súa asfixiante torre.

    (…)
    Mais como son tan pobre só teño os meus soños;
    Despreguei os meus soños baixo os teus pés;
    Pisa suavemente, porque pisas os meus soños.
    (Poemas escollidos, William B. Yeats)

    Nese momento Sara desexou desaparecer, facerse invisible, calquera podería percibir a tristeza e o desacougo que sentía.

    Eran o refuxio secreto no que se gorecía cada noite, un refuxio de palabras para conxurar a tristeza que ás veces medra en nós e nos anega por dentro.

    Ao chegar á súa casa, contemplou con pesar as tarxetas que preparara para colocar en días vindeiros. Agora ficaban esparexidas encol da mesa, como cartas de amor dirixidas a ninguén, papeis que un día foran marabillosos e que aparecían arestora cargados de tristeza.

    Sentado fronte a ela aquel primeiro día, mirándoa aos ollos e estudando os contornos do seu corpo esvelto e anguloso, diso é do que me namorei: a sensación de calma que a envolvía, o radiante silencio que ardía no seu interior. (A noite do oráculo, Paul Auster)

    E o bico que lle deas será polo que medirás todos os outros bicos da túa vida. (Corazóns en Atlántida, Scott Hicks)

    Sí, aquela noite fun feliz.

    As cartas estiveron sempre comigo, gardadas nun estoxo metálico coma se fosen un tesouro.

    Eu quedei coa casa, quizais porque precisaba de algo que tirase por min e me obrigase a regresar. Os anos pasaron, sempre pasan sen que un saiba ben como se nos consome a vida, ata chegar a este verán dos meus cincuenta e seis anos.

    É hora de esquecer, hora de borrar unhas lembranzas que nunca deixaron de obsesionarme.

    Ha ser fermoso ver cómo as chamas queiman as palabras, cómo o fume e as faíscas se espallan ceo arriba, mentres as estrelas pasan sobre min co seu brillo efémero. Estrelas, palabras, fume: é o único que queda daquel amor distante que me abrasou o corazón nos meus anos adolescentes.

    Chega o tempo de non agardar por ninguén.
    Pasa o amor, silencioso e fugaz,
    como na distancia un tren nocturno.
    (O primeiro frío, Joan Margarit)

    … son rutinas que acaban por adherírsenos á pel coma se formasen parte de nós.

    Un día nos veremos al otro lado de la sombra del sueño (Interior con figuras, José Ángel Valente)

    … o mundo real non é algo tan sólido e organizado como adoitamos pensar. Quizais existen zonas de sombra das que nada sabemos, misterios que se resisten a ser desvelados, espazos que só por un azar alcanzamos ás veces a entrever. Na biografía de calquera persoa hai momentos desconcertantes, brevísimas luzadas que iluminan a vida doutro xeito distinto e nos descobren que é moito o que aínda ignoramos sobre nós mesmos.

    Qué dolor el morir, llegar a ti, besarte
    desesperadamente
    y sentir que el espejo
    no refleja mi rostro
    ni sientes tú,
    a quien tanto he amado
    mi anhelante impresencia.
    (Fragmentos de un libro futuro, José Ángel Valente)

    El amor está en lo que tendemos
    (puentes, palabras).
    El amor está en todo lo que izamos
    (risas, banderas).
    Y en lo que combatimos
    (noche, vacío)
    por verdadero amor.
    (Punto cero, José Ángel Valente)

    Ríos de la memoria tan amargos (Antonio Martínez Sarrión)

    Foi entón cando María puido ver de novo as paisaxes que gardara durante tantos anos na memoria: o val que se abría nun mosaico de leiras de cores diversas, prolongándose ata a liña do horizonte, onde xa se adiviñaba o mar; a canle do río, marcada pola liña de ameneiros que medraban nas súas marxes; e a vila, aló abaixo, coas casas da parte vella amoreadas ao redor da igrexa.

    O seu home non entendía, nin lle interesaba, o desexo de volver a aquela vila afastada das rotas habituais, un deses lugares perdidos que a xente non visita porque non hai neles nada especial que incite a facelo.

    Calou ao decatarse de que o seu home a oía sen escoitala, alleo ás súas emocións. Sentiu mágoa, nada desexaría máis que compartir con alguén o seu entusiasmo, pero sabía que era ridículo pretender iso del.

    Era coma se naquel espazo estivesen gardadas as vivencias dos anos que pasara na vila, coma se baixo terra estivese gardado un xigantesco acumulador de memoria que se poñía en marcha ao ritmo dos seus pasos.

    Todas as experiencias quedan sepultadas na memoria, todas, agardando o instante en que poidan saír á superficie.

    Alí atrás quedaba a súa infancia, afogada sen remedio no río do tempo. Agora comprendía que sempre deixamos unha parte da nosa vida nos lugares onde vivimos, abandonada neles coma eses farrapos de néboa que quedan enganchados entre as pólas das árbores cando o día vai abrindo e a brétema desaparece. E sentía que tamén por dentro dela corría un río subterráneo, un río canalizado e oculto coma o regato do Campo do Penedo. Unha canle de frío e sólido cemento, destinada a acoller todas as ilusións que o tempo se fora encargando de destruír.

    É o azar quen goberna o mundo. (A noite do oráculo, Paul Auster)

    … o azar tamén poder ser cruel e arrebatarnos ese fío de ilusión co que, ás veces, tentamos manter acesa a luz da nosa vida.

    Sempre na procura desa alma secreta que toda cidade garda.

    O tempo cúrao todo. Mais que ocorre se o tempo é a enfermidade? (O ceo sobre Berlín, Win Wenders)

    E os camiños que tantas veces percorrín aparecen agora tupidos polas silveiras, que medran ao chou sen que haxa unha man que se preocupe de rozalas.

    Dicen que a vida é unha estrela fugazzzzz que cruza o ceo na noite (Onde o mundo se chama Celanova, Celso Emilio Ferreiro)

    Tería que explicarlle que, ás veces, a morte non trae bágoas e tristeza canda ela. Hai ocasións en que, tras o seu paso, o que nos deixa son as imaxes felices que a memoria gardaba como un tesouro ignorado.

    O que de verdade me importa son as lembranzas: é o que me queda del, o tesouro que gardo na memoria, o único que ninguén me poderá arrebatar mentres estea viva.

    … unha persoa non morre definitivamente mentres alguén se lembre dela, que todos ficamos vivos dalgún xeito na memoria dos seres que nos quixeron.

    A memoria é traidora, vai e vén polos camiños que quere e xoga con nós sen que poidamos evitalo. Pero a imaxinación é máis fiel, podemos mandar nela ao noso antollo.

    El que da una palabra da un don (El inocente, José Ángel Valente)

    Non sei se este milagre durará sempre ou será só unha paixón de outono que desaparecerá coa chegada da chuvia. Pero algo me dí que non é flor dun día, pois hai cousas que, como a bóla de neve que roda monte abaixo, só precisan do pulo inicial para que comecen a medrar. Quen sabe? Quizais este andazo se estenda á cidade enteira, quizais acaben sendo milleiros as persoas que se animen a inundar as rúas con ríos de palabras. E entre elas, dimo o corazón, estará tamén a muller que agardo, ese descoñecido amor co que espero compartir todos e cada un dos días da miña vida.

  2. ESPERO QUE OS GUSTE

  3. El libro me ha ENCANTADO!!, .
    Totalmente de acuerdo con las citas que recopiló Ana.

  1. Pingback: En Café con libros: O único que queda é o amor y Don Juan Tenorio | Blogs Clubs Lectura das Bibliotecas Municipais da Coruña

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: