Futuro imperfecto de Xulia Alonso


En el club de lectura de Os Rosales, Café con libros, comenzamos el curso con un bloque que hemos llamado “Nuestras escritoras del s. XXI”, y tenemos el enorme placer de empezar con Xulia Alonso Díaz y su Futuro imperfecto.

La obra

Es el relato de una experiencia en la que los hilos del amor se entrecruzan con la amenaza de la muerte. La necesidad de acercarse a la vida con máxima intensidad es el punto de partida de la historia autobiográfica que Xulia Alonso teje en Futuro imperfecto.

Con estilo directo, la autora cuenta la historia de su amor por Nico y la experiencia de su pérdida. Xulia Alonso repasa en primera persona su vida, partiendo de la dolorosa pérdida de su compañero debido al SIDA. Futuro imperfecto contiene una historia de amor y una advertencia. Es el testimonio de una superviviente.

Es también una visión de los años 80, de los primeros universitarios en busca de libertades personales, de esperanzas y de paraísos ficticios, como el que parecía prometer el mundo de las drogas.

Es un canto al amor con letras mayúsculas, al amor de pareja, de amistad, de los padres, de los hermanos, de los hijos…

La autora

Xulia Alonso Díaz nace en A Rúa (Ourense) en el año 1961. Cursa estudios de bachillerato y COU en el Colegio Paulo VI de su pueblo natal y en el año 1979 se traslada a Santiago de Compostela para iniciar la carrera de Psicología.

A principios del año 1981 empieza a trabajar en la Xunta de Galicia como auxiliar administrativo, donde desarrolla su actividad laboral hasta septiembre de 2008, momento en que por motivos de salud se aparta del mundo laboral.

El descubrimiento a principios de los años 80 del mundo de las drogas y su adicción a la heroína durante tres años -superada en 1985- dejan una huella indeleble que marca su futuro: el VIH.

Futuro imperfecto es la primera novela de esta autora.

Posted on 17 Outubro, 2012, in Club Os Rosales, Libros lidos and tagged , , , . Bookmark the permalink. 4 Comentarios.

  1. LIBROS GRATIS TODOS LOS MESES, AYUDEMOS A RESCATAR LA CULTURA DE LEER.
    http://on.fb.me/Q1tG8g

  2. encantoume o libro, que a súa autora non deixe de escribir, que futuro imperfecto non sea a súa única obra

  3. Futuro imperfecto (Xulia Alonso Díaz)

    Te propongo construir
    un nuevo canal
    sin exclusas
    ni excusas
    que comunique por fin
    tu mirada
    atlántica
    con mi actual
    pacífico
    (Mario Benedetti)

    … non podo esquecer, non podo esquecer.
    … iso é precisamente o que quero, deixar ao tempo facer o seu traballo e entregarme ao futuro e ás súas secuelas sen medo a esquecer.
    … non se pode fuxir da realidade.
    Sorprendeume a intensidade coa que choraba ante ella, (…) derramei litros, ríos de bágoas que me inundaron a cara, a cafetería, a cidade, o mundo.
    Prepareime, pois, para salvarte, e así comezou o derradeiro capítulo da nosa vida xuntos, un capítulo que sería de tal intensidade, autenticidade, sinxeleza e complexidade que, a pesar de fracasar no meu propósito de salvarte, deu sentido a toda a miña existencia, a pasada, a presente e a futura, e iso, meu amor, non te salvou a ti pero si a min.
    … só se perde aquilo do que un se desprende.
    … recuperar a capacidade de sentir se lle ía facer sinxelamente insufrible.

    Entregueime a descubrir o mundo e a vida desde a paixón, a ilusión e a ignorancia máis absolutas.

    E por primeira vez desde que souben
    que ainda respiraba e seguía vivo
    sei o que é sentir medo a non estalo
    (Lois Pereiro)

    A morte (…) Ela é a vencedora absoluta e sábeo, ella non ten présa, ella é a dona do noso tempo.
    Concentreime en vivir e, nalgunha ocasión, suplicar clemencia, coma un murmurio.

    Hai que soñar;
    ninguén se suicida
    desde a altura dun soño
    (Carlos Fontes)

    Un tempiño … por favor.
    … o proceso non tiña volta atrás, que non podía precisarse o tempo, mais, en todo caso, o teu tempo remataba.
    Marchamos á casa cada un coa súa reflexión persoal, protexendo ó outro da dor e o medo que sentiamos.
    Desapareceu a ira, non tiña cabida, desgasta demasiado.
    … porque a dignidade ponse de manifesto en presenza do medo.
    Non podo sorrir mellor que onte, síntoo.

    Abríranse dúas portas en direccións opostas
    e escollín a que se abría cara á vida
    co sol entrando a eito polas fiestras
    (Lois Pereiro)

    De todos, a convicción de que a vida é un prisma de mil e unha caras, arestas, vértices, mil e unha posibilidades, non só unha.
    Algunha peza, máis dunha, máis de dúas, perdémolas polo camiño.
    Esa era a realidade que se filtraba entre a bruma que rodeaba a miña nai. Pero a néboa desfigurábaa, non era tal.

    There´s a lady who´s sure all that glitters is gold
    And she´s buying a stairway to heaven
    When she gets there she knows if the stores are all closed
    With a word she can get what she came for
    And she´s buying a stairway to heaven
    (Stairway to heaven, Led Zeppelin, 1971)

    … para rescatar do pasado lembranzas que me permitan narrar como vendemos tan barata a nosa valiosa vida.
    Fáltame o osíxeno ao lembrar aqueles anos. Tiñamos toda a vida por diante … toda unha vida por diante … Que traumático é comprender o significado real desa frase!
    Por que non se pode parar o tempo?
    Pouco a pouco iámonos atopando, pouco a pouco, pero con présa. Maldita présa!
    … ese temor íntimo e profundo que temos a miúdo, que ás veces se fai máis patente e outras é máis sutil, pero que sempre está aí.
    A min ninguén me mirara coma ti.
    Silencio. Non nos miramos, miramos o baleiro, cada un o seu propio baleiro.
    O entusiasmo. Que fermoso e perigoso á vez.

    No amor, como na morte, nunca oímos
    o tiro que nos alcanza.
    A morte, como o amor, nunca advirte por
    onde se nos achega …
    (Lois Pereiro)

    Non se pode volver atrás, nin regresar a un estado anterior e instalarse nel. Cada momento é único e algúns, ademais, marcan un punto sen retorno.
    O teu pensamento transformouse en son e eu constatei que sabías, que sentías, que calabas, o mesmo ca min.

    Unha bola de vida co meu nome
    e o destino marcados,
    que se precipita cara o silencio,
    trazado xa o camiño desde hai tempo
    (Lois Pereiro)

    Por máis que compartísemos carga, a túa era infinitamente máis pesada cá miña. Eras ti o que morrías e esa sensación era só túa, intimamente túa, e facíaslle fronte en íntima Soidade, esa que te separaba de todos os demais, que te diferenciaba porque só ti a sentías na súa auténtica magnitude. Eras ti, e só ti, o que morrías. O teu tempo era o prioritario porque era o que se consumía de xeito implacable.
    … e o desconcerto todo o confunde.
    Non lle pidades tempo a alguén que non ten tempo.

    Hoy son las manos la memoria
    El alma no se acuerda, está dolida
    de tanto recordar. Pero en las manos
    queda el recuerdo de lo que han tenido
    (Pedro Salinas)

    Xa non podía pensar, nin quería sentir máis.
    Non sei cando, pero nalgún momento entendín que eu son a que nunca te perdeu de todo. Lucía si, ella si que te perdeu, porque a súa memoria non te retivo. Vós perdéstesvos un ao outro, eu conserveivos a ambos.

  1. Pingback: El tiempo entre costuras de María Dueñas « Blogs Clubs Lectura das Bibliotecas Municipais da Coruña

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: